Recensie: Tindersticks – The Something Rain

Het jaar is zes weken oud en de eerste topper is een feit. Op het negende studioalbum ‘The Something Rain’ doet de Britse band Tindersticks vooral wat zij al twintig jaar doen: prachtige, gevoelige liedjes maken. Niet vernieuwend, maar wel weer van hoog niveau.

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met deze band, en wel met het in 2008 verschenen The Hungry Saw. Een album dat enerzijds uitblinkt in zijn eenvoud (Come Feel the Sun), maar waar op momenten ook alle registers worden opengegooid. Naast de traditionele instrumenten speelt de viool een grote rol, iets waar ik sowieso wel een zwak voor heb, en daarnaast is er die aparte, zware stem van zanger Staples. Volledig aangetast door drank en sigaretten, maar met het resultaat dat deze perfect past bij de muziek. Ik zou bijna stellen dat het zelfs nog interessant is om naar te luisteren als de muziek wordt weggelaten. Andersom zou het overigens ook kunnen, want de muziek alleen staat vaak als een huis – op bijna elk album staat wel een instrumentaal nummer.

Zo’n nummer is ook te vinden op The Something Rain, namelijk het slotnummer. Ik vind dit het hier echter het minste nummer, maar met zijn kleine drie minuten is het wel een fraaie outro. De acht nummers ervoor zijn namelijk weer erg sterk. Opener Chocolate is met zijn negen minuten niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het meest experimenteel. Toetsenist David Boulter spreekt de tekst, het zogenaamde spoken word. Het nummer begint rustig met enkel een gitaar en langzaamaan worden er (met name blaas-) instrumenten toegevoegd om vervolgens weer klein te eindigen.

Vanaf dan is het weer vertrouwd: Staples zingt, kreunt en schreeuwt, soms tot het wanhopige aan toe, zoals in het nummer Frozen, waarin hij eindigt met het continu herhalen van de zin: ‘If I could just hold you’. De muziek hierbij klinkt wat vervreemdend, afstandelijk. Bij andere nummers is de muziek weer een stuk warmer, zoals op Show me Everything, waarbij de groep wordt bijgestaan door zangeres Gina Foster, die het nummer net wat extra’s meegeeft. Ook op This Fire of Autumn zingt Staples samen met een vrouw. Het nummer is een van mijn favorieten: het is alsof je zelf door een herfstrood bos loopt. Andere hoogtepunten volgen dan nog in de vorm van Medicine (als ik het goed heb de eerste single) en Come Inside, dat opnieuw erg warm klinkt en zelfs een beetje jazzy eindigt door de blaasinstrumenten.

Valt er dan niets aan te merken aan dit album? Als ik er echt naar ga zoeken misschien. A Night to Still had van mij iets korter gemogen. Tevens vraag ik me af of het spoken word in Chocolate na vele keren luisteren wellicht gaat vervelen. En dan is er nog het vreemde slotnummer, zoals gezegd instrumentaal, maar lelijk is het allerminst. Nee, je moet echt zoeken om een kritiekpuntje te vinden en dat kan toch niet de bedoeling van muziek zijn. Tindersticks laat in 2012 zien dat ze het na twintig jaar nog steeds niet verleerd zijn en misschien zelfs een van hun beste albums ooit hebben gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s